Dpiranusid’s Weblog

When I was just a little girl, I remember everybody that I know have a closer friend that is a doll,a dog, a cat, a boy ,a girl but for me, My closer friend is a book that I I call him - My Diary the Secret of Me -

Why did I forget you..my closer friend…Diary…Writting…Notebook…pencil or pen but I like  pencil because like to talk with you everday everytime everymonth everyear till you are a part of me when I alive you can alive too  converse If I pass-away, My connection between us will continuous allthings about me can printed by someone that love me like you! when Iwrong write I take erase to del it and rewrite againg……

ทำไมนะ ฉันถึงลืมเพื่อนสนิทที่คุ้นเคย ที่คอยอยู่ดูแล คอยให้กำลังใจ รับฟังทุกเรื่องราวของฉันทั้งสุข และทุกข์อย่างนายไปได้  ไดอารี่ที่รัก ตั้งแต่เล็กจนโต ตั้งแต่ฉันจำความได้ เมือไหร่ก็ตามที่ฉันทุกข์ใจ ไม่มีใครเข้าใจ ไม่มีใครพูดด้วย ฉันมักจะหามุมสบายๆ หรืออยู่เงียบๆ คนเดียวแล้วลงมือ หยิบนายออกมากาง แล้วก็เริ่มต้นเขียนความทรงจำทุกอย่างลงไปในกระดาษหน้าแล้วหน้าเล่า จากวันละหลายๆ ชั่วโมง ความผูกพัน ความเข้าใจที่นายเก็บรักษาไว้ ได้เปลี่ยนจากหนังสือเล่มนึง กลายมาเป็นเพื่อนสนิทของฉัน กลายมาเป็นพี่ เพื่อน และคนที่พร้อมจะยืนอยู่เคียงข้างฉันตลอดไป  เมื่อใดก็ตามที่ฉันเจอปัญหาที่หาทางออกไม่ได้ นายนี่แหละ ที่จะให้คำตอบ ให้คำแนะนำ แก่ฉัน ในวันที่ฉันรู้สึกเศร้า เหงา ไม่มีใครเข้าใจเลยสักคน….

แต่เมื่อใดที่ฉันสุข ฉันก็มักจะเล่าให้นายฟังเป็นคนแรกเสมอ  ฉันเคยคิดว่า สักวันหนึงนายคงตัวโตกว่าฉันล่ะ เพราะฉันเลี้ยงดูนายอย่างดี จนตอนนี้ ที่บ้านแทบจะทุกซอกทุกมุม ฉันหาที่อยุ่ที่ดีที่สุดให้กับนายลำบากแล้วสิ เพราะนับวันนายน่ะเริ่มออกลูกออกหลาน จากสมุดเล่มบางๆ 1 เล่ม กำลังจะกลายเป็นตำราในห้องสมุดที่เขียนเท่าไหร่ ก็ไม่เคยจบสิ้น ฉันจะเขียนจดหมายหานายทุกวัน เพื่อจะได้บอกเล่าเรื่องราวต่างๆ ของฉันผ่านตัวอักษร ผ่านหน้ากระดาษที่สีแตกต่างไปบ้างบางอารมณ์ให้นายรับรู้  ถ้าเมื่อไหร่นายอยากจะบอกอะไรกับฉัน  ฉันขอล่ะ…อย่านิ่ง และเก็บความรู้สึกนั่นไว้คนเดียว เพราะนอกจากนายจะเจ็บปวดแล้ว…คนที่เจ็บปวดไม่น้อยไปกว่านายก็คือ ฉัน..เพราะฉันทำให้นายกลุ้มใจ

ฉะนั้น เราอย่ามีความลับต่อกันเลยนะ ..ซึ่งถ้านายถามฉันว่า  ฉันพร้อมหรือยังที่จะบอกเล่าความรู้สึกลึกๆ ในใจให้ใครฟังหรือยัง  ฉันควรถามนายเช่นกันด้วยว่า  นายล่ะพร้อมที่จะเดินทาง พร้อมที่จะเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับนายให้ฉันฟังไหม …ถ้าตอนนี้ นายยังไม่พร้อมที่จะเล่าเรื่องราว ความเจ็บปวดของนายให้ฉันฟัง  ฉันจะรอคอยวันวันนั้นของนายนะ  แต่วันนี้ฉันจะเล่าเรื่องราวของฉันให้นายฟังไปพลางๆ นะ เพราะฉันคิดถึงนายมาก ..จนมีอยู๋วันหนึ่ง ที่อยู่ๆ ฉันก็คิดได้ว่า  ช่วงนี้ฉันลืมทำอะไรไปหรือเปล่า  จนในที่สุดฉันได้คำตอบจากเสียงลึกๆ ในใจว่า  อ้อ..ฉันลืมเขียน ลืมเล่า ลืมเพื่อนสนิทที่อยู่กับฉันมานานไปคนหนึ่ง คนคนนั้นก็คือ นาย…

ฉันสัญญานะ ต่อไปนี้ไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ไหน จะทำอะไร จะเหนื่อยแค่ไหน จะเศร้า จะทุกข์ จะสุขเพียงใด  ฉันจะเขียนเมล์เล่าให้นายฟังทุกๆ วัน  ไปจนกว่านายจะเบื่อ แต่ฉันอยากจะให้นายจำไว้นะว่า  ฉันจะไม่มีวันทำอะไรให้นายเสียใจเด็ดขาด เพราะถ้าเมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันบอกว่า ฉันรักใครสักคนไปหมดใจแล้ว ฉันก็จะรักคนคนนั้นไปชั่วชีวิตของฉัน จนกว่านาย นายนั่นล่ะที่จะหมดรักฉันแล้ว..หากคุณอยากรู้ว่า การซื่อสัตย์ ให้เกียรติแก่กันแลกันเป็นอย่างไร ศึกษาได้จาก  

หากจะถามฉันต่อไปว่า  แล้วเธอจะเสียใจหรือเปล่า ถ้าวันหนึ่งนายทิ้งฉันไป  ฉันจะบอกกลับนายตอนนี้ได้เลยว่า  ฉันไม่เคยเสียใจที่ได้รัก และมอบนายให้กับคนอื่น เพราะเมื่อนายไม่ใช่ของของฉัน หรือฉันไม่ใช่ของของนาย การที่เราจะกักขัง เก็บตัวคนคนนั้นไว้ โดยที่เค้าไม่มีใจให้เราเลย นั่นต่างหาก ที่เจ็บยิ่งกว่า ความเจ็บปวดใดๆ ในโลก มันคือ การตายทั้งเป็น…ขอเถอะ อย่าทำให้คนอื่นต้องมาเจ็บเพราะเราไม่ซื่อสัตย์กับความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง…และที่สำคัญกว่าสิ่งใดๆในโลก ความรัก คือ การเสียสละ ฉันล่ะชอบคำนี้ และทำแบบนี้มาตลอด และจะทำต่อไปเรื่อยๆ เพราะมีเพื่อนคนนึ่งบอกกับฉันว่า  เราคงไม่สามารถทำให้ความเกลียดชังของใครคนใดคนหนึ่งลดน้อยลงได้ แต่เราสามารถจะเปลี่ยนความเกลียดชังที่เค้ามีให้เราด้วยการหยิบยื่นความรักมอบให้เค้าแทน เมื่อนั้น คุณก็จะได้เพื่อนแท้เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน…